L’épistémologie destructive chez Mostafa Mastour Relecture du recueil de nouvelles L’histoire d’un amour sans « r », ni « m », ni « a »

Type de document: Original Article

Auteur

Professeure assistante, Département de Français, Université Alzahra

Résumé

Dans le recueil de nouvelles L’histoire d’un amour sans " r ", ni " m ", ni " a ", de l’auteur iranien contemporain Mostafa Mastour, le lecteur rencontre des personnages qui, au seuil de la compréhension d’une vérité, de la prise de conscience de leur sentiment, ou de la réception des réponses à leurs questions au sujet du monde, ne pouvant la/les subir, mettent fin à leur vie, se sentent marqués par une sorte d' "autisme" qui les empêchent de continuer leur relation avec leur entourage, ou tout simplement disparaissent. A partir de leur conscience, les personnages de Mastour construisent une image du monde, basée sur leur perception, sur les acquis qui leur semblent réels, puis réagissent. Ce comportement pourrait trouver son appui théorique dans la phénoménologie merleau-pontienne, qui attribue la primauté à l' "être au monde. L'épistémologie qui résulte des propos de Merleau-Ponty, est donc le produit de la conscience -en tant qu'un élément qui vit-, plutôt que celui des simples réactions physiques.
Nous allons étudier dans ce présent article, la perception de l'environnement par les personnages du recueil de nouvelles mentionné dans le titre, et vérifier la réaction qu'entraîne cette épistémologie chez eux, en nous appuyant essentiellement sur les propos de Merleau-Ponty dans ses deux livres Phénoménologie de la perception et La Structure du comportement.

Mots clés


Titre d’article [Persian]

معرفت شناسی ویرانگردرآثار مصطفی مستور بازخوانی مجموعه داستان کوتاه حکایت عشقی بی قاف بی شین بی نقطه

Auteur [Persian]

  • شراره چاوشیان
استادیار گروه فرانسه - دانشکده ادبیات و زبان های خارجه - دانشگاه الزهرا - تهران
Résumé [Persian]

در مجموعه داستان کوتاه حکایت عشقی بی قاف بی شین بی تقطه اثر نویسنده معاصر ایرانی، مصطفی مستور، خواننده با شخصیت هایی برخورد می کند که در آستانه ی فهم حقیقت، آگاهی از احساس خود، یا دریافت جواب به سؤالات خویش درباره جهان، عاجز از تحمل آن، یا به زندگی خود پایان می دهند ، یا دچار نوعی "خود درمانگی" می شوند که مانع ادامه ارتباط آنها با محیط پیرامون خویش است، یا به نحوی از نظرگم می شوند. شخصیت ها از طریق قوه ی شناخت خود، تصویری از جهان پیرامون خود می سازند که اساس آن بر پایه ی ادراک آنها و دریافت هایی است که به گمان آنها واقعی هستند. این رفتار می تواند شالوده ی نظری خود را در پدیدارشناسی مرلوپونتی بیابد، آنجا که او اولویت را به "وجود در جهان" می دهد. معرفت شناسی منتجه از نظریات مرلوپونتی بیشتر حاصل شناخت، همچون عنصری پویا، می باشد تا عکس العمل های ساده جسمی.
مقاله ی حاضر به مطالعه ی درکی که پرسوناژها از محیط پیرامون خود پیدا می کنند و عکس العملی که معرفت شناسی منتجه ازاین ادراک به همراه دارد می پردازد. روش تحقیق توصیفی-تحلیلی و با رجوع به نظریات مرلوپونتی که در دو کتاب این نظریه پرداز پدیدارشناسی قوه ی ادراک و ساختار رفتار عنوان نموده است، خواهد بود.

Mots clés [Persian]

  • معرفت شناسی
  • مرلوپونتی
  • شناخت
  • مرگ
  • خود درماندگی