نوع مقاله : مقاله پژوهشی
نویسندگان
1 Assistant Professor, French Department, University of Tehran
2 PhD student in French language and Literature, University of Tehran, Tehran, Iran.
چکیده
این مقاله رمان پاسپورت به سبک ایرانی (۲۰۰۹) نوشتهی نهال تجدد را از منظر شرقشناسی (ادوارد سعید)، نو-شرقشناسی و خود-شرقشناسی (ملانی مکآلیستر) تحلیل میکند. در این تحقیق، تنش بین دیدگاه «درونی» نویسنده، به عنوان فردی که در ایران متولد شده، و دیدگاه «بیرونی» او، که به واسطه ی تجربه غربیاش شکل گرفته، را برجسته میکند. این مطالعه نشان میدهد که چگونه اثر تجدد، در حالی که خود را به عنوان صدایی اصیل معرفی میکند، کلیشههای کلاسیک شرقشناسی را بازتولید و تأیید میکند. بدین منظور سه محور تحلیلی را مد نظر قرار میدهیم: منطق دوتایی، که پاریس منطقی و منظم را در مقابل تهران آشفته و ناکارآمد قرار میدهد؛ استنادگرایی، که کلیشههای سنتی از جمله تعارف (مفهوم «ارتباطات شخصی»)، اولویت شبکههای شخصی بر قانون، و نوستالژی برای یک ایران ایدهآل را بازنمایی میکند؛ و زنانه شدن شرق، که در آن ایران به عنوان فضایی احساسی و آیینی بازنمایی میشود که توسط یک راوی غربزده و بیتفاوت مشاهده میشود. بدین ترتیب، نتایج این تحقیق نشان میدهد که اثر تجدد جلوه ای از خود-شرقشناسی را به تصویر میکشد: سبکی از نوشتار که تحت پوشش اصالت، در حقیقت در راستای تثبیت چارچوبهای بازنمایی شرقشناسی حرکت میکند، و همزمان ابهامات ادبیات دیاسپورایی پس از 11 سپتامبر را آشکار میکند.
کلیدواژهها
)