با هدف بررسی آگاهی و توانایی دانشجویان ایرانی زبان فرانسه (FLE )در به کارگیری حرکات بلاغی در نوشتار آموزشی انجام شد. به طور مشخص، این مطالعه به پرسش‌هایی می‌پردازداز جمله این‌که: دانشجویان تا چه اندازه حرکات بلاغی «مقدمه»، «توسعه»، «توصیه» و «نتیجه‌گیری» را در انشاهای خود به کار می‌گیرد؟ کدام‌یک از این حرکات بیشترین و کدام‌یک کمترین بسامد را دارند؟ و مهم‌ترین خطاهای زبانی و سازمانی آنان چیست؟ برای پاسخ به این پرسش‌ها، ۱۰ انشای واقعی دانشجویان در دو موضوع (سفر به نیویورک و حیوانات خانگی) گردآوری و براساس چارچوب نظری سویلز (1990)، باتیا (1993) و هایلند (2000، 2005) تحلیل شد. روش پژوهش تحلیلی – توصیفی یا رویکرد کیفی بوده و داده‌ها از طریق تحلیل محتوای بلاغی و خطا پژوهی بررسی شدند. یافته‌ها نشان داد که دانشجویان بیش از همه از حرکات مقدمه و توسعه استفاده کرده‌اند، در حالی‌که حرکات توصیه و نتیجه‌گیری کمتر مورد توجه قرار گرفته‌اند. افزون براین، خطاهای پرتکرار شامل مشکلات دستوری و توافق‌ها، کاربرد نادرست حروف اضافه، تکرار ایده‌ها در تأثیر زبان مادری در سازمان‌دهی متن بود. نوآوری این پژوهش در به‌کارگیری چارچوب‌های نظری ژانر و حرکات بلاغی (که معمولاً برای تحلیل مقالات علمی به‌کار می‌روند)، در زمینه‌ی انشاهای آموزشی زبان فرانسه و ترکیب آن با رویکرد خطاپژوهی است. با وجود محدودیت حجم داده (۱۰ انشا)، نتایج تصویری روشن از نقاط قوت و ضعف نوشتاری دانشجویان ارائه می‌دهد و می‌تواند برای طراحی برنامه‌های آموزش نگارش در کلاس‌های زبان فرانسه مفید باشد.