نوع مقاله : مقاله پژوهشی
نویسنده
استادیار و عضو هیات علمی گروه زبان فرانسه دانشگاه آزاد اسلامی ، واحد اراک، اراک، ایران
چکیده
در کتاب مجنون الزا (1963)، لویی آراگون به بازخوانی اسطورۀ شرقی لیلی و مجنون میپردازد و آن را در بستر تحولات پرآشوب قرن بیستم قرار میدهد. این خوانش نو در فضایی آکنده از تنشهای سیاسی، سرخوردگیهای ایدئولوژیک و بحرانهای عمیق معنوی نویسنده شکل میگیرد. آراگون به کمک ظرفیتهای نهفتۀ عشق عرفانی، میکوشد تا این داستان کهن را به نماد مقاومت شاعر، احیای حافظۀ جمعی و دمیدن نسیم امید در دل تند بادهای زمانه بدل سازد. پژوهش حاضر به واکاوی شیوۀ بارآفرینی داستان عرفانی لیلی و مجنون از سوی آراگون میپردازد؛ اسطورهای که در قالبی شاعرانه و متناسب با مقتضیات تاریخی و سیاسی او بازآفرینی شدهاست. هدف آن است نشان داده شود که چگونه عشق متعالی به سمبل زیباشناختی و نمادین در مبارزه با اصول انسانستیزمبّدل میشود و چگونه تصویر زن، در مقام واسطۀ معنا و انسانیّت، به جایگاهی ستایشبرانگیز دستمییابد. روش تحقیق بر بنیاد تحلیل تطبیقی میان روایت کلاسیک جامی در قرن چهاردهم و بازخوانی نوین آراگون بناشده و خوانشی بینامتنی پیشنهاد میکند که بر تعامل میان سنتهای شعری شرق و غرب استواراست. آراگون با خلق اثری تلفیقی، تغزّل عاشقانه، تخیّل عرفانی و تعهد سیاسی را درهم میتند و از رهگذر گفتوگوی میراثهای فرهنگی شرق و غرب، به این اسطورۀ دیرینه، نوایی نو، انسانی و جهانشمول میبخشد. ازاین منظر، شعر در نگاه آراگون به میدان مقاومت و انتقال معنا بدل میشود و عشق متعالی به واپسین سنگر در برابر نومیدی و فراموشی مبدّل میگردد.
کلیدواژهها
عنوان مقاله [English]
Poetry, love, and commitment: the Reinvention of Jâmî’s Leyli and Majnûn Myth in Louis Aragon’s Le Fou d’Elsa
چکیده [English]
In Le Fou d’Elsa (1963), Louis Aragon offers a reinterpretation of the Eastern myth of Leyli and Majnûn, recontextualisant it within the upheavals of the twentieth century. This rereading unfolds against a backdrop of political conflict, ideological disillusionment, and an intense crisis of spiritual bearings for the poet. Through this act of reappropriation, Aragon explores the potential of an ancestral narrative of mystical love to represent poetic resistance, rekindle collective memory, and nourish hope in the face of his era’s turmoil. This study examines how Aragon contemporizes the Sufi allegory of Leyli and Majnûn by embedding it within a poetic and political dynamic specific to his time. It aims to emphasize how absolute love becomes an aesthetic and symbolic force in the struggle against dehumanization, while also inspiring the feminine figure as a mediator of meaning and humanity. The approach is based on a comparative analysis between the classical version of the myth—as formulated by Jâmî in the 14th century—and its reinterpretation by Aragon. The study develops an intertextual reading grounded in the exchange between Eastern and Western poetic traditions. Aragon conceives a synthetic work where romantic lyricism, mystical imagination, and militant commitment converge. By placing the legacies of East and West in dialogue, the author endows this ancient myth with a renewed, universal, and profoundly human resonance. For Aragon, poetry thus becomes a space of resistance and transmission, and love—in its idealized form—stands as the final fortress against depression and forgetfulness.
کلیدواژهها [English]
- Jâmî
- Aragon
- Myth of Leyli and Majnûn
- Fou d’ Elsa
- mystical love
)