زبان پژوهی فرانسه

چکیده رمان مانون لسکو (۱۷۳۱)، برجسته‌ترین اثر آبه پروو می‌باشد. روایت این اثر با محوریت شخصیت شوالیه دِ گریو، آمیزه‌ای از تراژدی کلاسیک، رمان ماجراجویانه و تحلیل روان‌شناختی شخصیت را در خود نهفته دارد. پرووست با بهره‌گیری از عناصر اخلاقی، اثر خود را به گونه‌ای سامان داده که ، هشداری جدی نسبت به پیامدهای مخرب عشق شورانگیز و غیرعقلانی ارائه می‌دهد. پروتاگونیست‌ این اثر، با آغاز سفری پرماجرا در جست‌وجوی خوشبختی و رستگاری انسانی، به مسیری گام می‌گذارد که در آن، زندگی و عشق در پیوندی تراژیک و آزمون‌گرانه قرار می‌گیرند. در این پژوهش، مسیر تحول و کنش قهرمانانه‌ی شوالیه دِ گریو بر مبنای الگوی جهانی سفر قهرمان در رویکرد تک‌اسطوره‌ی جوزف کمپبل تحلیل می‌شود، تا نشان داده شود چگونه این اثر، ساختار روایی و مفهومی خود را بر اساس اسطوره‌ی کهنِ رشد و تعالی قهرمان بنیان می‌نهد. رویکرد پژوهش اسطوره‌شناسانه است و بر تعامل میان عشق، اخلاق و سرنوشت تمرکز دارد. یافته‌ها بیانگر آن است که از هفده مرحله‌ی الگوی قهرمان کمپبل، پانزده مرحله در بستر روایت این رمان تحقق می‌یابد. بدین‌سان، تحلیل انجام‌شده چشم‌اندازی ژرف نسبت به ساختار روایی اثر، سیر تحول وجودی شوالیه دِ گریو و درون‌مایه‌های عام آن همچون عشق، رنج، فداکاری و جست‌وجوی معنا ارائه می‌کند.

چکیده این مقاله به تحلیل تطبیقی برنامه‌های درسی رسمی دوره‌های کارشناسی ارشد در رشته‌های مترجمی زبان فرانسه و مترجمی زبان انگلیسی در بافت دانشگاهی ایران می‌پردازد. هدف از این پژوهش، مطالعه اهداف و مقاصد تعیین‌شده برای این برنامه‌ها و همچنین بررسی هماهنگی درونی میان مؤلفه‌های مختلف هر یک از این برنامه‌های درسی است. روش‌شناسی پژوهش بر دو رویکرد استوار است: از یک سو، گردآوری داده‌های اسنادی به منظور مقایسه ساختار شکلی دو برنامه درسی انجام شد و از سوی دیگر، چهار مصاحبه نیمه‌ساختاریافته با فارغ‌التحصیلان هر دو رشته، به منظور گنجاندن تجربه زیسته‌شده آنان نسبت به برنامه درسی صورت گرفت. یافته‌ها نشان می‌دهند که در هر دو مورد، برنامه‌های مورد مطالعه تنها به میزان کمی با مهارت‌های تعیین‌شده به‌طور رسمی همخوانی دارند. به‌علاوه، این برنامه‌ها به ندرت پاسخگوی انتظارات دانشجویان در سطح پیشرفته از آموزش ترجمه هستند. تحلیل همچنین حاکی از تفاوت‌های قابل‌توجهی میان دو رشته است: برنامه درسی مترجمی انگلیسی، مهارت‌های مورد انتظار را به روشنی بیشتری مشخص می‌کند، در حالی که برنامه درسی مترجمی فرانسه، تسلط بر زبان فارسی را در اولویت قرار می‌دهد که نشان‌دهنده رویکرد آموزشی متمایز است. این یافته‌ها زمینه‌هایی را برای تأمل در مورد بازنگری برنامه‌های درسی و هماهنگ‌سازی اهداف آموزشی با نیازهای واقعی دانشجویان و بازار کار فراهم می‌آورد.

چکیده بحث پیرامون تلفیق بُعد فرهنگی با آموزش زبان‌های خارجی موضوع تازه‌ای نیست. درواقع، این مباحث از نیمه دوم قرن گذشته در پی تحولات در عرصه فناوری، سیاسی- اجتماعی و جمعیت‌شناختی زندگی بشر شتابی چشمگیر یافته‌اند. از آن زمان حوزه آموزش زبان به همت روبر گالیسون هم‌گام با حرکت به سوی حرفه‌ای‌سازی، به حوزه «آموزش زبان-فرهنگ» تبدیل شده است. متدهای آموزش زبان همزمان با افزایش کمی و کیفی، با هدف سازگارساختن آموزش زبان با نیازهای زندگی واقعی تلاش می‌کنند بر اساس معیارهای چارچوب مشترک جامع اروپایی محتوای فرهنگی را در کنار سایر مؤلفه‌ها دربرگیرند. پژوهش حاضر به تحول محتوای فرهنگی Edito A1 که به عنوان کتاب آموزش زبان فرانسه در ایران تدریس می‌شود و درک این محتوا توسط زبان‌آموزان می‌پردازد. پژوهش حاضر با تحلیل کمی و کیفی محتوای فرهنگی در چهارچوب رویکردهای ارتباطی و کنش‌محور و با تکیه بر مشاهدات تجربی سعی دارد پاسخی برای این سئوال بیابد که متد مورد نظر تا چه اندازه می­تواند به مدرسان در تدوین مناسب محتوای فرهنگی بر اساس نیازها و انتظارات آموزشی زبان‌آموزان یاری رسانده و در تقویت فرآیند یادگیری نقش موثری ایفا کند.

چکیده این مقاله رمان الدورادو اثر لوران گوده را از منظر چارچوب نظری ساختارگرایی تکوینی لوسین گلدمن بررسی می‌کند. با بهره‌گیری از مفاهیم بنیادین جهان‌بینی، همولوژی ساختاری و آگاهی ممکن، تحلیل نشان می‌دهد که چگونه ساختار روایی رمان — به‌ویژه در شخصیت‌پردازی پیراچی، سلیمان و جمال — تضادهای درونی یک گروه اجتماعی مواجه با طرد، حاشیه‌نشینی و خشونت مرزی را بازتاب می‌دهد. روش‌شناسی پژوهش بر خوانش دقیق متنی رمان، در پیوند تنگاتنگ با مقولات نظری گلدمنی، استوار است تا تناظرهای معنادار میان شکل ادبی و تعینات تاریخی-اجتماعی زیربنایی آن آشکار شود. یافته‌ها نشان می‌دهند که الدورادو تنها واقعیت مهاجرت را توصیف نمی‌کند، بلکه انتقالی ساختارمند و انتقادی از آن ارائه می‌دهد؛ انتقالی که در آن مسیرهای فردی شخصیت‌ها تجسم یک آگاهی ممکن جمعی‌اند — آگاهی‌ای که در برابر ساختارهای طرد و حذف اجتماعی شکل می‌گیرد و امکان گذار از موقعیت حاشیه به سوژگی جمعی را به مثابه پاسخی ساختاری و تاریخاً متعین بازمی‌نماید.