زبان پژوهی فرانسه

چکیده تخیل فضا در آثار ژرژ پرک : از فضای جغرافیایی تا فضای برساخته و خیالی

تخیل فضا در آثار پرک چند گانه است : این مفهوم مجموعه ای از عناصر فضایی واقعی و خیالی از فضاهای جغرافیایی و شهری گرفته تا مکانهای آشنا و ناکجاها را نیز در بر می گیرد. حتی می توان از وجود نوعی کارتوگرافی یا نقشه نگاری فضاهای پرکی سخن گفت : فضای شهر و آمایش ان، فضای زندگی فردی(آپارتمان، خانه، اتاق، اتاق مطالعه)، فضای حافظه و یاد، فضای متن و فضای بازی در متن و غیره. در این باره می توان به خانم کارمند آژانس املاکی اشاره کرد که در رمان دانشنامه ای ''زندگی طرز مصرف، نقشه به دست و در فضای میانجی پله ها، در حال نشان دادن مجتمع مسکونی به یک مستاجر است. تخیل فضا در نزد پرک الهام گرفته از رویدادها و مشاهدات و البته فراتر از آن است چرا که مفهوم فضا مفهومی ساخته و پرداخته و خیالی نیز هست. ویژگی هر کدام از آثار پرک حضور فضایای ویژه است البته به استثنای داستان جستاروار "گونه های مختلف فضا'' که در آن انکشاف و طبقه بندی مکانها به شکلی ژرفتر بیان شده اند: فضای جغرافیایی و سرزمینی(فضای شهر و فضای جهان) بخشی جداناپذیر از پارادایم فضای پرک است. در این مقاله ما به بررسی فضای پرکی در همه ابعاد خواهیم پرداخت و همچنین به نقش انکارناپذیر نگاه که به ما کمک می کند بفهمیم چگونه ژرژ پرک فضا را تصور کرده و فضای مختلف را متشکل می کند.

چکیده هدف از این مقاله تغییر دیدگاه در مطالعاتی است که به نوعی این مفهوم را بررسی می کنند. در اینجا، ما به فاعل از دو نقطه نظر مسأله مندبودن و فایده مندبودن آن برای مبحث آموزش زبان فرانسه به عنوان یک زبان خارجی می‌پردازیم: مسأله مند، چرا که فاعل در عین حال که دریچه ای برای ورود به جمله و شکل گیری آن است - امری که به نظر ما بر اهمیت این عنصر خاص در میان دیگر اجزای جمله صحه می گذارد - همواره و به صورت پیش فرض در اختیار گوینده (در اینجا، زبان‌آموز) قرار ندارد، موضوعی که موجب می شود او در همان ابتدای تلاش خود برای تولید زبان احساس ناتوانی کند؛ فایده مند، چرا که در صورت تشخیص و دسترسی به آن، به مرکزی تبدیل می شود که اجزای جمله حول آن چیده شده و جمله محقق می شود. در نوشته حاضر، نخست از ورای مثال هایی که اغلب آنها به منظور اثبات یک مسأله مشخص طرح شده اند تلاش خواهیم کرد تا یک تصویر کلی از ظرافت های درونی این عنصر ارائه دهیم. در ادامه، با تعریف چند استراتژی درصد هستیم تا راهکارهایی برای پیداکردن فاعل و استفاده از آن در جمله ای که قصد ساختنش را داریم پیشنهاد دهیم. ما این استراتژی ها را «فاعل متصل»، «فاعل هم‌غرض» و «فاعل تلفیقی» می نامیم.

چکیده این مقاله به بررسی مضمون طبیعت به عنوان فضایی برای مقاومت، خاطره و جستجوی هویت در بیابان و سفر به رودریگ اثر لو کلزیو می‌پردازد. از طریق یک تحلیل تطبیقی، بررسی می‌کنیم که چگونه این دو اثر، یکی رمان و دیگری شرح حال، تأملی مشترک در مورد تبعید و مناظر بیابانی را در هم می‌آمیزند.این تأمل به چه شیوه‌هایی در سراسر این آثار بیان شده است؟ در *کویر*، لالا مظهر مقاومت شاعرانه در برابر حذف فرهنگی است، در حالی که *سفر به رودریگز* جستجویی تبارشناختی را پی می‌گیرد که در آن جزیره به فضایی برای مراقبه و آشتی با گذشته تبدیل می‌شود. لو کلزیو از طریق این کتاب، هویت خود را جستجو می‌کند و تلاش می‌کند مناطقی را که پدربزرگش در آن زندگی می‌کرد، پیدا کند، به این امید که دوباره با طبیعت آنجا ارتباط برقرار کند. اهمیت این جستجو در این واقعیت نهفته است که لو کلزیو با ترکیب تغزل و تعهد، موفق می‌شود نشان دهد که طبیعت، از طریق نوشتاری که بین ریشه‌کنی و ریشه‌دار بودن در نوسان است، و با زیر سوال بردن رابطه ما با سرزمین‌های واقعی و خیالی، خود را به عنوان یک زبان، همزمان یک پناهگاه معنوی و مکانی برای تنش بین سنت و مدرنیته، آشکار می‌کند.

چکیده هدف این تحقیق، به‌کارگیری رویکردی روانکاوانه، مبتنی بر نظریه‌های ژیلبر دوران، فیلسوف فرانسوی، بر منتخبی از نوشته‌های زویا پیرزاد، رمان‌نویس، نویسنده‌ی داستان کوتاه و مترجم ایرانی است. دوران به خاطر نظریه‌هایش در مورد خیال و اسطوره‌شناسی، همان گونه که در کتابش ساختارهای انسان‌شناختی خیال توضیح داده شده است، شناخته می‌شود. این نظریه‌پرداز برای عموم مردم چندان شناخته‌شده نیست، برخلاف جامعه علمی که او را به عنوان چهره‌ای برجسته در حوزه انسان‌شناسی و دنیای نمادها می‌شناسد. از سوی دیگر، پیرزاد به خاطر تمرکزش بر زندگی روزمره، با محوریت خانواده، و به‌ویژه بر زنان و مادری، مورد توجه قرار گرفته است. ایماژهای المان‌های نام‌برده، زمینه را برای تفسیری دوراندی با محوریت رژیم‌های روزانه و شبانه فراهم می‌آورند. مطالعه‌ی ما حول سه اثر این نویسنده خواهد بود: رمان‌های چراغ‌ها را من خاموش می‌کنم و عادت می‌کنیم، و همچنین یکی از داستان‌های کوتاه او، «طعم تلخ خرمالو»، از مجموعه‌ی داستان کوتاه با همین عنوان. با مقایسه ایماژهای موجود در سه روایت و با تکیه بر روش‌شناسی ژیلبر دوران، تلاش خواهیم کرد تا ااسطوره‌ی شخصی نویسنده را آشکار کنیم.

چکیده چکیده :

در تعامل میان زبان‌های فرانسوی و فارسی، فرایند ترجمه همواره با دو محدودیت مهم و اساسی روبه‌رو است: نخست، «موارد غیرقابلِ ترجمه»، یعنی واژه‌ها، اصطلاحات یا مفاهیمی که به‌نظر می‌رسد تنها در یک زبان یا فرهنگ معنا پیدا می‌کنند و معادل مستقیمی در زبان دیگر ندارند؛ و دوم، «مفاهیم ضمنی»، یعنی آنچه زبان به‌صورت غیرمستقیم یا تلویحی القا می‌کند بی‌آنکه به‌صراحت بیان شود. این پدیده‌ها که در مرز میان زبان‌شناسی، معناشناسی و مطالعات فرهنگی قرار دارند، حالت سیّال دارند و میان دیدگاهی که همه چیز را غیرقابل ترجمه می‌داند و دیدگاهی که برای هر چیزی معادل قابل قبول می‌یابد، نوسان دارند. غیرقابلِ ترجمه‌بودن می‌تواند شامل واژه‌های فاقد معادل مستقیم، اصطلاحات و مفاهیم فرهنگی ویژه، و لایه‌های پنهان معنا باشد. در ترجمه میان زبان‌های فرانسوی و فارسی، که ساختارهای دستوری، شیوه‌های بیان و قراردادهای کاربردی متفاوت دارند، مترجم باید میان صریح‌سازی، وفاداری به نیت متن اصلی و انتقال طبیعی معنا تعادل برقرار کند و متن مبدأ را به گونه‌ای بازسازی و بازتفسیر نماید.



کلیدواژه‌ها: ترجمه، ترجمه ناپذیری، ترجمه ضمنی، فرانسوی، فارسی، فرهنگ، زبان‌شناسی

چکیده این پژوهش با هدف ارزیابی اثربخشی یک رویکرد آموزشی-بازی محور و مشارکتی در آموزش زبان فرانسه به عنوان زبان خارجی به زبان‌آموزان سالمند انجام شده است. یک طرح آزمایشی طی ده جلسه متوالی بر روی گروهی متشکل از یازده سالمند اجرا شد تا تأثیر بازی‌های آموزشی، کار مشارکتی و میانجی‌گری تعاملی بر انگیزه، مشارکت و پیشرفت دستاوردهای زبانی مشاهده شود.

هدف اصلی، تجزیه و تحلیل چگونگی تأثیر ادغام بازی‌ها بر افزایش انگیزه، بهبود حافظه و تعامل اجتماعی زبان‌آموزان سالمند، ضمن ترویج توسعه فردی آن‌ها است. از یک روش‌شناسی ترکیبی استفاده شد که شامل مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته برای تحلیل کیفی تجربه و پرسشنامه‌های ساختاریافته برای ارزیابی کمی عملکرد و رضایت آن‌ها بود.

نتایج به‌دست‌آمده، گواهی بر تأثیر معنادار و عمیقاً مثبت این طرح بازی محور هستند. این رویکرد آموزش سالمندی که بر اساس بازی شکل گرفته بود، اعتماد به نفس شرکت‌کنندگان را تقویت کرده، عملکردهای شناختی آن‌ها را تحریک نموده و منجر به بهبود چشمگیر در مهارت‌های زبانی آن‌ها شده است. اکثریت قریب به اتفاق سالمندان مصاحبه‌شده، رضایت عالی و قصد قوی برای ادامه یادگیری خود را ابراز کردند.

در پایان، این مطالعه به طور تجربی، اثربخشی بازی‌آموزی را برای آموزش زبان خارجی به سالمندان تأیید می‌کند و ثابت می‌کند که یادگیری زبان ابزاری ضروری برای حمایت از بهزیستی، شمول اجتماعی و سالمندی فعال و موفق است.

چکیده با آنکه سعدی و لاروشفکو به لحاظ تاریخی قرنها از یکدیگر فاصله دارند و از بسترهای فرهنگی کاملاً متفاوتی برآمده‌اند، هر دو جایگاهی ویژه برای سیمای زن در اندیشۀ اخلاقی خود منظور داشته‌اند. همین نکته پرسشی بنیادین را پیش‌می‌نهد: اینکه چگونه یک صورت‌بندی نمادینِ واحد می‌تواند مبنای برداشت‌هایی چنین واگرا از اخلاق، سرشت انسان و رسالت ادبیات گردد. مقصود این پژوهش، تطبیق بازنمایی زن در آثار سعدی و لاروشفکو و تبیین بنیان‌های اخلاقی، فرهنگی و ادبی‌ است که افق اندیشۀ هر یک از این دو نویسنده را شکل می‌دهد. روش تحقیق بر رهیافتی تطبیقی استواراست که تحلیل هرمنوتیکی متون را در پرتوی بسترهای فرهنگی، دینی و فلسفی دو مؤلّف دنبال می‌کند. در آثار سعدی، زن به ‌منزلۀ پیام‌آور حکمت ظاهرمی‌شود: زمانی نماد فضیلت و گاهی در مقام تنبیه و هشدار اخلاقی‌؛ و بدین‌گونه آیینۀ نگاهی خوش‌بینانه و هنجاری به طبیعت آدمی است که با آموزه‌های اخلاق اسلامی—قائم بر فضیلت، اعتدال و هماهنگی اجتماعی—همسویی دارد. امّا در نگاه لاروشفکو، زن به ابزاری برای داوری اخلاق زمانه بدل می‌شود: او پیش از هر چیز ابزاری است برای پرده‌گشایی از سازوکارهای پنهان خودپرستی، خودبینی و توهّمات جمعی که ساختار جامعۀ اشرافی را شکل می‌دهد. بدین‌ترتیب، این نوع نگاه تطبیقی دو کارکرد متقابل از سیمای زن را به تصویر می‌کشد: سعدی که گونه‌ای انسان‌گرایی اخلاقی و تربیتی را رواج می‌دهد و لاروشفکو شک‌گرایی‌ تیزبینانه و تحلیل گر را. ولی با وجود این تفاوت‌ها، دو نویسندۀ اخلاق‌گرا، زن را شاخصی مهم برای دریافتن ارزش‌ها و تنش‌های دوران خود تلقّی می‌کنند.

چکیده این مقاله رمان پاسپورت به سبک ایرانی (۲۰۰۹) نوشته‌ی نهال تجدد را از منظر شرق‌شناسی (ادوارد سعید)، نو-شرق‌شناسی و خود-شرق‌شناسی (ملانی مک‌آلیستر) تحلیل می‌کند. در این تحقیق، تنش بین دیدگاه «درونی» نویسنده، به عنوان فردی که در ایران متولد شده، و دیدگاه «بیرونی» او، که به واسطه ی تجربه غربی‌اش شکل گرفته، را برجسته می‌کند. این مطالعه نشان می‌دهد که چگونه اثر تجدد، در حالی که خود را به عنوان صدایی اصیل معرفی می‌کند، کلیشه‌های کلاسیک شرق‌شناسی را بازتولید و تأیید می‌کند. بدین منظور سه محور تحلیلی را مد نظر قرار میدهیم: منطق دوتایی، که پاریس منطقی و منظم را در مقابل تهران آشفته و ناکارآمد قرار می‌دهد؛ استنادگرایی، که کلیشه‌های سنتی از جمله تعارف (مفهوم «ارتباطات شخصی»)، اولویت شبکه‌های شخصی بر قانون، و نوستالژی برای یک ایران ایده‌آل را بازنمایی میکند؛ و زنانه شدن شرق، که در آن ایران به عنوان فضایی احساسی و آیینی بازنمایی می‌شود که توسط یک راوی غرب‌زده و بی‌تفاوت مشاهده می‌شود. بدین ترتیب، نتایج این تحقیق نشان می‌دهد که اثر تجدد جلوه ای از خود-شرق‌شناسی را به تصویر می‌کشد: سبکی از نوشتار که تحت پوشش اصالت، در حقیقت در راستای تثبیت چارچوب‌های بازنمایی شرق‌شناسی حرکت می‌کند، و همزمان ابهامات ادبیات دیاسپورایی پس از 11 سپتامبر را آشکار می‌کند.

چکیده تاریخ‌نگاری زنان ایرانی در دوره قاجار تا مدتها بر منابع غربی استوار بوده است. اما امروزه به لطف منابع درون‌زا (بومی) می‌تواند نوسازی شود، امری که بازخوانی انتقادی روایت‌های اروپایی را ضروری می‌سازد. مقایسه این دو منبع، امکان درک بهتر محدودیت‌ها و نیات مسافران زن و مرد اروپایی را فراهم می‌کند. این پژوهش قصد دارد بازنمایی ژان دیولافوا از نهاد ازدواج در میان عشایر و شهرنشینان را در مواجهه و مقایسه با خاطرات سردار مریم بختیاری ارزیابی کند. با تکیه بر این فرضیه که این مسافر نه می‌توانست و نه می‌خواست از پیش‌داوری‌های شرق‌شناسانه خود (به تعبیری که ادوارد سعید از این واژه ارائه می‌دهد) دست بکشد، این تحلیل نشان می‌دهد که او برتری قوانین مردسالارانه بر هنجارهای اخلاقی یا مذهبی را نادیده گرفته است. مطالعه تطبیقی حاضر بر آن بوده است تا نشان دهد که چگونه خاطرات، به عنوان منبعی تاریخی و بومی و نیز آرشیوی از امر خصوصی، امکان ارزیابی انتقادی منابع برون‌زا و واسازیِ گفتمان شرق‌شناسانه مسافران اروپایی را فراهم می‌آورند.

چکیده با در نظر گرفتن فانتستیک به عنوان حضور ماوراءالطبیعه در روایتی واقع‌گرایانه، و با به چالش کشیدن واقعیت از طریق رویاها و امور ماوراءالطبیعه، گی دو موپاسان, به عنوان یکی از برجسته‌ترین نویسندگان ادبیات فانتستیک شناخته می‌شود. داستان‌های او در واقعیت روزمره اتفاق می‌افتند، اما ترس از ماوراءالطبیعه یکی از مضامینی است که در آثارش به آن پرداخته شده است. در «ظهور»، یکی از داستان‌های کوتاه او، او با اضطراب ناشی از توهم روبرو می‌شود. در این مجال، ما در «ظهور» به دنبال نشانه‌های فانتستیک خواهیم بود تا معنا را پیدا کنیم. بنابراین، پاسخ به این سؤالات مهم است: چه معنایی در پشت ساختار داستان پنهان است؟ چگونه می‌توانیم معنای نهفته در این داستان کوتاه را درک کنیم؟ این تحقیق با استفاده از نشانه‌شناسی انجام می‌شود. رویکردی که به ما امکان می‌دهد در تضاد بین طبیعت و ماوراءالطبیعه معنا را بیابیم. در نهایت، متوجه خواهیم شد که ترس از یک ظهور مبهم در همه جای داستان محسوس است.